Dear Kuya Allen,
Isang mapagpala at magandang araw sa iyo, Kuya Allen, pati na rin sa lahat ng iyong mga tagasubaybay at walang sawang nakikinig sa iyong programa.
Matagal ko ring pinag-isipan at pinagbalikan sa aking isip kung dapat ko bang ipadala ang liham na ito sa iyo. Ilang beses kong itinanong sa aking sarili kung may karapatan ba akong magbahagi ng ganitong uri ng kwento, o kung mas mabuti bang ibaon ko na lamang ito nang tuluyan sa limot. Subalit isa ako sa mga palaging nakikinig sa iyong channel at sa mga kwentong ibinabahagi rito. Nakita ko kung paano mo binibigyang-halaga at iginagalang ang bawat karanasang ipinagkakatiwala sa iyo. Dahil doon, nagkaroon ako ng lakas ng loob na magtapat at maglabas ng saloobin, dahil alam kong makakahanap ako rito ng unawa, respeto, at isang ligtas na espasyo. Ang kwentong ibabahagi ko ngayong gabi ay ang kauna-unahang karanasan ko na nag-iwan ng napakalalim na marka sa aking pagkatao—isang karanasang hanggang ngayon ay nag-iiwan pa rin ng mga katanungan sa aking isipan.
Itago mo na lamang ako sa pangalang Mark. Kasalukuyan na akong 26 taong gulang at nakapagtapos na ng pag-aaral. Bago ako napadpad sa aking trabaho at sa buhay na ginagalawan ko ngayon, nais ko munang balikan ang aking nakaraan noong ako ay nasa Senior High School pa lamang sa isang kilala at eksklusibong pribadong paaralan sa aming probinsya.
Labing-walong taong gulang ako noon—nasa hustong edad na ayon sa batas, ngunit kung ang pag-uusapan ay ang lalim ng karanasan sa buhay at sa mga usaping usapang-lalaki o relasyon, masasabi kong napakainosente ko pa talaga. Simpleng estudyante lang ako. Ang mundo ko noon ay umiikot lamang sa bahay, sa klase, at sa paborito kong libangan: ang paglalaro ng basketball. Bagamat hindi ako pormal na nakapasok sa opisyal na varsity team ng aming paaralan dahil na rin sa matinding kumpetisyon sa tryouts, hindi naman iyon naging hadlang upang makapaglaro ako. Palagi akong nakikipagsabayan at nakikipaglaro sa mga miyembro ng team sa tuwing matatapos ang aming klase sa hapon.
Dahil sa aking ayos, maayos na pananamit, at malinis na tindig, madalas din akong napapansin sa aming campus. Kahit simpleng uniporme lang ang suot ko, lagi akong nasasabihan ng aming mga guro at kaklase na maayos akong magdala ng sarili. Subalit tahimik lang talaga ako at hindi masyadong mahilig makipagsiksikan sa matataong grupo.
Dito sa paaralang ito ko nakilala at naging matalik na kaibigan si Nico. Si Nico ay isang kilalang varsity player sa aming batch—isang taong kapansin-pansin ang dating sa campus, matangkad, pero medyo mayabang kung titingnan ng iba, ngunit napakalakas ng karisma. Palagi siyang napalilibutan ng maraming kaibigan at taga-hanga. Naging magkaibigan kami ni Nico dahil nagkataong naging magkaklase kami sa halos lahat ng pangunahing asignatura noong huling taon namin sa High School, at madalas kaming magkapares sa mga project at group activities. Dahil sa madalas naming pagsasama, unti-unting napalagay ang loob ko sa kanya bilang isang matalik na kaibigan.
Isang araw ng Huwebes, habang nag-aayos kami ng aming mga gamit sa silid-aralan bago ang huling period ng hapon, napansin kong patagong tumitingin sa akin si Nico. Bigla siyang lumapit sa aking upuan at may inabot na natuping papel. Naka-ngiti siya nang bahagya at isinenyas sa akin na basahin ko iyon kapag wala nang nakakatingin.
Nang buksan ko ang papel habang nakatalikod ang aming guro, ito ang nakasulat:
"Mark, pumunta ka sa dulong storage room sa tabi ng lumang auditorium bago mag-uwian. May kailangan lang akong ipakita sa'yo. Siguraduhin mong walang makakakita sa'yo."
Nagtaka ako nang husto sa nakasulat sa papel. Bakit sa lumang storage room pa? Bakit kailangang patago at walang makakakita? Napakaraming tanong ang pumasok sa aking isip. Subalit dahil malapit at pinagkakatiwalaan kong kaibigan si Nico, at dahil wala naman akong anumang masamang naiisip na pwedeng mangyari, tumango na lamang ako sa kanya mula sa malayo bilang pagsang-ayon.
Nang matapos ang huling klase at magsimula nang mag-uwian ang mga estudyante, dahan-dahan akong naglakad patungo sa abandonadong bahagi ng aming campus—sa lumang gusali kung saan matatagpuan ang lumang auditorium at ang storage room sa gilid nito. Napakatahimik ng lugar na iyon dahil bihira lamang may dumaan doon, lalo na sa oras ng uwian. Ang naririnig ko lamang ay ang tunog ng sarili kong mga yabag sa semento.
Pagdating ko sa dulo ng pasilyo, nakita ko si Nico na nakasandal sa pinto ng storage room habang patingin-tingin sa paligid. Nang makita niya ako, mabilis niya akong hinila papasok at mabilis ding isinara ang pinto.
"Nico, anong ginagawa natin dito? Bakit kailangang dito pa sa lumang kwarto na ito?" tanong ko sa kanya habang nakatingin sa paligid na puno ng alikabok, mga lumang mesa, at mga sirang kagamitan sa palakasan.
Inilagay niya ang trangka sa pinto upang hindi ito mabuksan mula sa labas, tsaka siya humarap sa akin nang may seryosong mukha. "Tahimik dito, Mark. Walang mang-iistorbo sa atin at walang makakaalam. May gusto lang akong subukan at ipakita sa'yo."
Bago pa man ako makapagtanong uli o makapagtanggi, inilabas ni Nico ang kanyang cellphone mula sa kanyang bulsa. Ipinakita at ipinadikit niya ito sa akin. Laking gulat ko nang makita kung ano ang nakatampok sa screen—isang napakaselang video ng dalawang lalaki na nasa isang pribadong sandali.
Sa buong buhay ko at sa edad kong iyon, kailanman ay hindi pa ako nakakapanood ng ganoong klaseng video sa harap ng ibang tao, lalo na kasama ang isang kapwa ko lalaki at matalik kong kaibigan. Naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking dibdib. Ang pinaghalong gulat, kaba, at pagkalito ay biglang lumukob sa buo kong katawan.
Dahil sa matinding kaba at sa kakaibang atmospera sa loob ng madilim at tahimik na silid na iyon, naramdaman ko ang isang hindi maipaliwanag na reaksyon mula sa aking sariling katawan. Hindi ko iyon maikakaila, at agad ding napansin iyon ni Nico. Nagkaroon ng kakaibang tingin sa kanyang mga mata—isang tingin na hindi ko pa nakikita sa kanya kailanman.
Lumapit siya sa akin at sa mababang boses ay sinabi niyang, "Sabi na nga ba, Mark... hindi ka rin makakatanggi."
Bago pa man ako makagalaw o makapagsalita upang tumutol, dahan-dahang hinawakan ni Nico ang aking kamay at inilagay ito sa kanyang sarili. Kasabay noon, ang isa pa niyang kamay ay dahan-dahang humawak sa akin. Naging napakabilis ng mga sumunod na pangyayari. Mula sa isang simpleng pagsubok o panonood lamang sa cellphone, napunta kami sa isang sitwasyong kailanman ay hindi ko naisip na magagawa ko sa buong buhay ko.
Sa mga sandaling iyon, napakaraming emosyon ang nag-aagawan sa aking dibdib—takot na baka may makahuli sa amin, kaba sa kung ano ang ibig sabihin ng aming ginagawa, at isang kakaiba at hindi pamilyar na sensasyon na nagpalambot sa aking paninindigan. Naging sunod-sunuran ako sa bawat kilos at senyas ni Nico.
Napakabilis ng tibok ng aming mga puso habang nagpapatuloy ang tagpong iyon sa loob ng tahimik at madilim na storage room. Subalit sa kalagitnaan ng aming ginagawa, bigla kaming napatigil nang makarinig kami ng mabibigat na yabag ng sapatos at ang umuugong na boses ng dalawang janitor na nag-uusap sa hallway habang naglilinis ng paligid.
Biglang nanlamig ang buo kong katawan sa matinding takot. Mabilis naming inayos ang aming mga damit at sinikap na ibalik sa normal ang aming mga paghinga. Kumuha si Nico ng isang lumang bola ng basketball mula sa shelf at nagpanggap na naghahanap kami ng gagamitin para sa laro nang biglang buksan ng janitor ang pinto gamit ang duplicate na susi.
"Oh, ano pang ginagawa niyo diyan? Gabi na, mag-uwi na kayo," puna ng janitor habang nakatingin sa amin.
"Naghahanap lang po kami ng lumang bola na pwedeng hiramin, kuya," mabilis at kalmadong tugon ni Nico.
Agad kaming nagpaalam at mabilis na nilisan ang lugar na iyon. Paglabas namin ng gate ng paaralan, halos hindi ako makatingin nang diretso kay Nico. Naghiwalay kami nang walang gaanong imik. Akala ko noon ay doon na matatapos ang lahat—isang maling hakbang na sanhi lamang ng kapusukan at panandaliang pagkakagulo ng isip.
Subalit nagkamali ako. Ang kaganapang iyon sa storage room ay hindi naging dulo, kundi naging simula lamang ng isang mahaba at lihim na ugnayan sa pagitan namin ni Nico.
Sa mga sumunod na buwan, naulit pa ang mga ganoong eksena nang ilang beses. Minsan ay sa tuwing naiiwan kaming dalawa sa kanyang boarding house kapag umuuwi sa probinsya ang kanyang mga kasama, at minsan naman ay sa mismong silid ko sa aming bahay sa tuwing walang tao at pinalalabas naming mag-aaral kami para sa mga pagsusulit.
Sa tuwing mangyayari iyon, patuloy akong nagtataka at nagtatanong sa aking sarili. Bakit ako pumapayag? Bakit hindi ko magawang tumanggi kay Nico? Si Nico ay kilalang pilyo sa aming paaralan, maraming babae ang nagkaka-crush at lumalapit sa kanya, at sanay siyang makipagflirt sa mga kaklase naming babae. Subalit sa akin lamang niya ginagawa ang mga ganoong bagay sa likod ng mga nakasarang pinto.
Natigil lamang ang aming lihim at masalimuot na gawain nang matapos ang aming graduation sa Senior High School. Tuluyan nang naghiwalay ang aming mga landas nang mag-enroll kami sa magkaibang unibersidad sa magkaibang probinsya. Mula noon, dahan-dahang naputol ang aming komunikasyon hanggang sa maging magkaibang mundo na ang aming ginagalawan.
Kuya Allen, hanggang ngayon na ako ay may sarili nang trabaho at buhay, kapag nag-iisa ako at naaalala ko ang mga araw na iyon sa aming kabataan, patuloy pa rin akong nagtatanong sa aking sarili—ano nga ba ang tunay na kahulugan ng karanasang iyon sa aking pagkatao? Nagawa ko lang ba iyon dahil sa kapusukan ng kabataan, kausyosohan, at matinding pressure sa mga sandaling iyon? O may mas malalim pa ba itong ibig sabihin tungkol sa kung sino talaga ako?
Hanggang ngayon, walang ibang taong nakakaalam ng kwentong ito bukod sa akin, kay Nico, at ngayon, sa iyo at sa iyong mga tagapakinig.
Maraming maraming salamat sa pagbasa at pagbibigay-daan sa aking kwento, Kuya Allen. Nawa'y magpatuloy ang iyong programa sa pagbibigay ng gabay, pag-unawa, at isang ligtas na espasyo para sa mga taong tulad kong may mga nakatagong lihim at katanungan sa buhay.
Nagmamahal at gumagalang,
MARK
0 Mga Komento